Poprzednio...
Co cię sprowadza do Defiance?
Zabiję wszystkich ludzi i spalę to obrzydliwe miasto na popiół.
Razem z żoną zniszczycie Defiance
od wewnątrz poprzez sabotaż.
Moi rodzice szpiegują dla Kolektywu.
Uciekaj!
Dataku Tarr, uznano cię za winnego zdrady.
Karą za to jest śmierć.
Zwrócą się przeciwko nam, gdy się dowiedzą, że chronisz szpiega.
Nie jesteś warta tych wszystkich kłopotów.
Zjedz to.
To może być zaczątek naszej armii.
Zaskoczymy Taka i stoczymy bitwę na jego terenie.
Czemu Nieustraszona Bogini nie walczy u ich boku?
Córka nie może obecnie nosić broni.
- Muszę tam wrócić. - Nie dzisiaj.
Rozstrzygnięcie już blisko.
Za kilka dni ruszymy na Defiance.
Nasz indogeński porucznik, Bebe,
przybrał ludzki wygląd i przedostał się tunelami pod siecią utrzymania.
Nazywam się Datak Tarr.
Nazywam się Datak Tarr...
i przyszedłem cię zabić. Boisz się?
A powinieneś.
Okażesz mi szacunek!
„Głupiec, który podnosi broń, zagraża wyłącznie samemu sobie”.
To nie jest zabawka.
Chcę swój nóż.
Elektroostrza nie są dla dzieci.
Datak, synu...
jeszcze nie zasłużyłeś...
na broń mężczyzny.
To nie jest szpieg?
Owszem. Szkoda, że tak to się skończyło.
Chodź.
Obiekty weszły do NeedWant. Sfera jest podłączona?
I gotowa do działania.
No to do dzieła.
- Ale na końcu okazał odwagę. - Datak Tarr?
Aha. Postanowił odkupić swoje winy na koi.
Mam nadzieję, że jego bóg wybaczy mu grzechy.
A ja mam nadzieję, że strzeli go piorunem w dupę.
Nie mówię, że mu wybaczam.
Po prostu uważam, że był odważny. Odważniejszy niż żona.
Odważniejszy niż Berlin?
- Nie chcę o niej rozmawiać. - Nieźle się zakumplowałyście.
Po prostu spodziewałam się po niej więcej.
Nie mogła się odnaleźć po rozpadzie republiki.
Dałam jej odznakę. Traktowałam ją jak siostrę.
- To był twój pierwszy błąd. - Kenya nigdy by nie uciekła.
Rzuć broń, glino.
- Wyjmij magazynek i rzuć ją do mnie. - I tak nas zabiją. Zastrzel go.
Mnie też zastrzel, jeśli trzeba.
Nie ma sensu. Mają pancerze.
Wotanie, do tyłu.
Ludzie, klękajcie za barem z palcami splecionymi za głową.
Ruszać się. Szybciej!
Mamy ważną wiadomość dla was wszystkich.
Mieszkańcy Defiance, jak z pewnością wiecie,
jestem generał Rahm Tak z Kolektywu Wotan.
Wybaczcie zamieszanie.
Ale burmistrz Amanda musi zrozumieć powagę sytuacji.
- Rozumiesz powagę sytuacji? - Możesz mnie zobaczyć?
Cudowne czasy, nie?
Mam dla ciebie propozycję, Amando, i chcę ją złożyć w obecności świadków.
Wojna dobiegła końca.
Ludzie ją przegrali.
Rzeźnik z Yosemite przegrał.
Żądam prostej rzeczy.
Wyłącz sieci utrzymania. Wpuść mnie.
W zamian pozwolę ludziom opuścić miasto, by mogli znaleźć nowy dom.
Kłamiesz.
Jeśli wyłączę sieć i wyślę ludzi przez przełęcz Bissel,
wystrzelacie ich bez problemu.
Jakże by mnie ucieszyło zebranie różowych w jednym miejscu i...
- Ale tego nie zrobię. - Czemu nie?
Bo jestem rozsądny.
Bezkrwawy przewrót ochroni moich żołnierzy przed śmiercią
i powstrzyma cię przed spaleniem miasta, by mi dopiec.
Chcesz tutaj mieszkać?
To idealna baza z idealnymi zabezpieczeniami.
Gdy odejdziecie, zrobię z doliny Defiance
obóz treningowy, gdzie nikt nie będzie mi się sprzeciwiał.
Jeśli trzeba, mogę w tym celu oszczędzić życia kilku ludzi.
Połowa z was i tak umrze na Złych Ziemiach bez mojej pomocy.
Albo się zgodzisz, albo wybiję was wszystkich pojedynczo.
Co ty na to? Lepszej propozycji nie dostaniesz.
Będziemy z tobą walczyć do końca.
Być może przegramy,
ale przynajmniej sprawimy, że zwycięstwo będzie cię słono kosztować.
Mam tylko nadzieję, że masz dość jaj, by tu przyjść, to wtedy je odstrzelę.
Bardzo śmieszne.
- Zastrzelić zakładników. - Nie!
Zastrzel go!
Dobrze strzelasz.
Kindzi?
Jesteś tutaj?
Obie wiemy, że twój ojciec źle zrobił,
gdy podniósł na ciebie rękę.
To jasne jak słońce.
Bardzo chętnie bym go poprosiła, by cię przeprosił,
jeśli dasz mi na to szansę.
Ja również chciałabym cię przeprosić.
Jak się przedostali przez sieć utrzymania?
Nie mam pojęcia.
Ale musimy być od nich lepsi.
Cześć, stary.
Dobrze walczysz.
- Dzięki. - Masz jakieś imię?
Christopher Beckman.
Dzięki za pomoc.
- Skąd pochodzisz? - Jadę na południe szukać zleceń.
Ochraniałem kiedyś transport dla APS, szmuglowałem przez pustynię Shipton.
Ciężka robota.
- Nie robię tego z potrzeby serca. - Będę z tobą szczery.
- Wiem, że to nie twoja walka, ale... - Nie musisz mnie namawiać.
Stało się tu coś złego.
Ci ludzie zasługują na sprawiedliwość.
Chętnie do was dołączę.
Dzięki.
Alak, zbierz pobór. Za 20 minut mają być na placu.
Idziemy na polowanie. Wstawaj, dzieciaku.
Zbieramy się.
- Jasne, wybacz. - Oprowadź Beckmana.
Zadbaj o sprzęt dla niego.
- Cześć, jestem Alak. - Beckman.
Spotkaliśmy się już?
Nic o tym nie wiem, ale...
pewnie wszyscy ludzie wyglądają dla ciebie tak samo, co?
Nie.
- Nie o to mi chodziło. - Spokojnie, młody. Tylko żartuję.
Nie mogę się doczekać spotkania z poborem.
Słyszałam.
Co zamierzasz zrobić?
Chcę walczyć.
Muszę.
A jeśli znowu spanikujesz lub się zawahasz?
Nie spanikuję.
Powinnam była zabić Taka. Wszystko byłoby inaczej.
Jeśli o to chodzi...
chyba za mocno cię za to objechałem.
Nie pomyślałem o tym, co czujesz po sprawie z Nowym Jorkiem
i z Tommym.
Chcę tylko powiedzieć, że bywałem już lepszym ojcem.
Czy ty właśnie mnie przeprosiłeś?
Uznajmy, że to wina mojego wieku. Mięknę na starość.
Milicja zbiera się na placu.
Co ty na to, byś się tam odmeldowała?
Młoda?
Nie poddałaś się.
Jestem z ciebie dumny.
Obywatele Defiance, jak już zapewne słyszeliście,
terroryści z KW zaatakowali nasze miasto dziś rano.
Obaj zamachowcy zginęli.
Niestety zginęło też dziesięciu niewinnych obywateli.
Być może to byli wasi znajomi, przyjaciele, członkowie rodziny.
Nie wiemy, jak zamachowcy przedostali się do miasta,
ani ilu jeszcze ukrywa się wśród nas.
Stróż prawa Nolan organizuje właśnie obławę,
by zidentyfikować i zneutralizować szpiegów Kolektywu Wotan.
Obywatele...
Teraz jest zamknięte... Proszę pana.
- Jestem głodny. - Nic pan nie słyszał?
KW urządziło strzelaninę w NeedWant.
Zjadłbym naleśniki. Z owocami.
...ryzyko zniszczenia.
Gdy milicja stróżów prawa
będzie szukać przestępców, ulice muszą pozostać czyste.
Dlatego zarządzam obowiązkową blokadę całego miasta.
Jeśli jesteście w domu, pozostańcie w domu.
Osoby na zewnątrz powinny się udać
do najbliższego budynku i pozostać tam, dopóki nie ogłoszę końca blokady.
Blokada ma ochronić obywateli przed przypadkowym strzałem
i pomoże naszemu oddziałowi w schwytaniu wroga.
Nie!
- Strzały dochodzą stamtąd. - Idziesz ze mną. Biegiem.
Strzelają na Carter Street. Wy dwoje, biegnijcie tam.
Szybko.
Zbyt głupia, by żyć.
Brak ci honoru.
Zabijesz nas?
Nie.
Ale opowieści...
To stare opowieści.
Nic wam już nie grozi.
Dziękuję ci, Omeku.
Ocaliłeś moje dzieci.
Zrobiłeś to zębami?
Nie miałem innej broni.
Dobrze się spisałeś. Mógłbyś zrobić więcej.
Już raz coś powiedziałem.
Potrzebujemy cię.
To nie jest moja walka.
Kindzi?
Czarownicy.
To nasza rodzina.
Chciałam, byś ich ujrzała.
Gdy naprawimy statek, obudzimy ich.
Wiesz, co stanie się potem?
Podbijemy Ziemię i weźmiemy was wszystkich do niewoli.
Zrobimy z wami, co zechcemy.
Będziemy się karmić waszym mięsem podczas wspaniałych Żniw Lęku.
Czemu mi to mówisz?
Poznałaś nasze sekrety i ojciec będzie musiał cię zabić.
Co ona zobaczyła?
Pokazałam jej wszystko, ojcze.
Wie, że nasza rodzina śpi na niebie.
Wie, że planujemy podbić Ziemię.
To prawda?
Jeśli ją uwolnisz,
wyda nas mieszkańcom miasta.
Straciłam już jeden dom. Niech mnie diabli, jeśli stracę i ten.
Jeśli pozwolisz jej żyć...
Czy to prawda?
...zniszczy wszystkie nasze plany.
Na początku zamierzałem podbić tę planetę dla naszego ludu.
A teraz?
Wiele zobaczyłem w Defiance i w jego mieszkańcach.
Zobaczyłem coś, co podziwiam.
Nasza droga dąży teraz do jedności z innymi.
Zdradzasz naszą rodzinę.
Ona jest niebezpieczna.
Kindzi nigdy nie zaakceptuje pokoju.
Jeśli naprawdę chcesz żyć wspólnie z innymi rasami na Ziemi,
trzeba ją powstrzymać.
W jaki sposób?
Ta decyzja nie należy do mnie.
Ale to jest konieczne.
Stałaś się mi bliska, Stahmo...
ale nie tworzymy pary.
Nie jesteś Omekanką.
Nie waż się grozić mojej córce.
Jest mi wstyd.
Fałszywa pokora Kastitjan do ciebie nie pasuje.
A do ciebie nie pasuje zamykanie oczu na prawdę.
Chyba oboje powinniśmy wznieść się ponad nasze wady.
Uważaj na słowa, dziewczynko z Casti.
Uważaj na słowa.
Mówił coś?
Coś, co pomogłoby nam odszukać resztę napastników?
Omek powiedział, że już nam nic nie grozi. To prawda?
Oczywiście. Nic wam się nie stanie.
Znalazłem coś.
Miał to w kieszeni płaszcza.
Co to?
Mapa miasta.
- Nie przekroczyli gór... - Tylko wykopali tunel.
Oddział Alfa natrze na nich z zachodu, ostrzela obóz M-dziewiętnastkami
i wykurzy oddział na południowy zachód, prosto w ręce snajperów.
- A tam? - Ja i Zero na grzbiecie.
- Reszta z Bakerem wśród drzew. - OK.
Tyle wystarczy.
- Nie. - Nie?
Nie. Zasypcie tunel od tej strony.
Odnajdziemy resztę zamachowców i przeżyjemy, by walczyć dalej.
Mają przewagę liczebną.
To nasza szansa, by przenieść walkę na jego teren, by go zaskoczyć.
Alak. Jak wygląda sytuacja?
Tunel ma jakieś cztery kilometry. Po drugiej stronie czysto.
- Żadnych pułapek po drodze? - Wciąż żyję.
Schowaj się i pilnuj terenu.
- Jak zauważysz KW, daj znać. - Tak jest.
- Alak? - Tak?
Zgłoszenie się na ochotnika wymaga odwagi. Dobra robota.
Dzięki.
- Nie będziemy mieli lepszej okazji. - To olbrzymie ryzyko.
Tak jak przekroczenie Delaware, ale Washington nie stchórzył.
- No dobra. Dajcie popalić sukinsynowi. - Jasne.
Dobra, Beckman, idziesz na czele ze mną i Irisą.
Zero, Dell i Barnes idą następni, tak jak trójka z KWZ.
Potem przejdą oddziały od jeden do czterech.
Amanda, pilnuj budynku z resztą ludzi. Nikt nie może się tu kręcić.
- W razie czego... - Mam cię ostrzec.
Powodzenia.
No dobra, do roboty.
Nie.
- On tam nie idzie. - Nie masz nic do gadania.
Zostajesz ze mną.
Pójdę z nimi.
Uważaj na siebie.
Jak zawsze.
No dobra.
Wchodzimy.
Jak tam wejdziemy, zachowajcie czujność.
Sprawdźcie swój sprzęt, sprzęt sąsiada.
Będziemy iść czwórkami i każda czwórka musi tworzyć linię ognia.
Idziemy powoli, po kolei i nie ryzykujemy bez potrzeby.
Pamiętajcie, wszyscy jesteście tu z jakiegoś powodu.
Razem sprawimy...
że Defiance będzie z nas dumne.
No dobra, ustawiamy się.
I naprzód.
Przepraszam.
To wszystko jest dla mnie nowe.
Nie hałasuj.
Nie przejmuj się.
Stójcie na pozycji, dopóki nie dam sygnału.
Ty idziesz ze mną.
Idź.
Co to?
Coś słyszałem.
Zostańcie tutaj.
Idę do Nolana.
Utrzymajcie pozycje.
Pod żadnym pozorem nie idźcie naprzód.
Dobra, idziemy.
Beckman, kazałem ci zostać w tunelu.
Nie.
Nie!
Nie.
Nie!
Nie.
Ty różowy głupku.
Poprowadziłeś swoich ludzi na rzeź. Dziękuję ci za to.
Twoja głowa będzie wspaniałym trofeum dla Taka.
Nie miałem wyboru.
Zaatakowałeś Zaprzysiężonego Shanje
moim elektroostrzem?
Oszalałeś?
- On zaatakował mnie! - Musiałem błagać, by cię nie ukarano.
Broniłem naszego honoru!
Uniosłeś się dumą! Honor nie wymaga obrony!
Nie można go zyskać w oczach innych.
A tylko stracić w oczach Boga.
Rozumiesz?
Datak!
Nie. Ty rozumiesz tylko jedno.
Będziesz tak tylko stał?
Amanda miała rację.
Gdybyśmy wysadzili tunel, oni wciąż by żyli.
Zaryzykowałeś.
- Gdyby ci wyszło, byłbyś bohaterem. - Ale nie wyszło, więc kim jestem teraz?
Ufali mi, a ja ich poprowadziłem na śmierć.
Nie ty ich zabiłeś. Rahm Tak to zrobił.
Możesz się zadręczać, ale to niczego nie naprawi.
Właśnie to próbowałeś mi przekazać, nie?
Niezły tekst, dziecino.
Odpocznij.
- Nolan, mamy kłopoty. - To znaczy?
Tak rozkłada się z armią poza miastem.
- Chce nas zadusić. - To blokada.
Mam pomysł.
- Mów. - To niemal pewny sposób
na zniszczenie Taka i jego armii.
Ale jest haczyk.
- Jaki? - To misja samobójcza.
- Słuchamy. - Sieć tworzą naładowane cząsteczki.
Powiązane razem stabilizują się i tworzą barierę nie do przebycia.
Jeśli odwróci się ładunek elektromagnetyczny,
- cząsteczki eksplodują. - Tak właśnie działa przecinacz.
Złota gwiazdka dla kowboja.
Rahm Tak wyświadczył nam przysługę,
robiąc bazę tuż obok gigantycznej bomby.
Gdybyśmy mogli ukierunkować eksplozję, na przykład
- używając lokalnego pola osobliwości... - Poślemy go do piekła.
Dostaniesz naklejkę z napisem „Pupilek”. Widzimy się po lekcjach.
Mogę złożyć urządzenie lokalizujące.
Tak małe, by można je było wszczepić w przedramię ochotnika.
- Czyli moje. - Nie ma w nim metalu,
więc skanery go nie wykryją.
Załatwisz sobie wejście do obozu Taka i jak już będziesz w środku,
wysadzę sieć zdalnie.
- Żegnaj, Rahm Tak. Żegnaj, armio. - Żegnaj, Nolanie. To wykluczone.
- To konieczne. - Nie pozwolę ci się poświęcić.
Jeśli ten plan zawiedzie, musisz tu być
- i wymyślić plan B. - Nie ma planu B.
Zawsze jest jakiś plan B.
- Ja się zgłaszam na ochotnika. - Nie.
Jeśli nam się nie uda, zostanę męczenniczką. Zjednoczę ludzi i Wotan.
- Koniec dyskusji. - Nie widzicie oczywistego wyjścia.
- Powinieneś odpoczywać. - Rahm wie, że stoimy pod ścianą.
Jeśli zobaczy któreś z was, domyśli się, że coś knujecie,
i każe snajperowi was zdjąć kilometr od obozu.
A kogo by wpuścił do obozu?
Tylko jedna osoba przychodzi mi do głowy.
Ojcze! Wygrałem bilet na arkę!
Wygrałem bilet na arkę.
W grze w karty.
Życzę ci bezpiecznej podróży.
Wygrałem dwa miejsca.
- Polecisz ze mną! - Nie.
Muszę zostać i pilnować zwojów.
Dlaczego?
To koniec naszego świata.
Nie odlecę stąd bez ciebie.
Musisz.
Zabierz to ostrze do nowego świata, mój synu.
Noś moje nazwisko z honorem
i przekaż je swojemu dziecku.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Pamiętaj, Dataku. Duma, chciwość, ambicja...
To są słabości ciała.
Tylko honor trwa. A jeśli honor zginie,
dusza zginie wraz z nim.
Spraw, bym był z ciebie dumny.
Pij.
Jak miło cię widzieć.
Rahm Tak pozbawił cię wszystkiego.
Alak i twój wnuk będą musieli nieść brzemię nazwiska Tarr
do końca swoich dni.
Co tutaj robisz?
Daję ci szansę na odkupienie.
A co ze Stahmą?
Wciąż się ukrywa.
Ale jeśli pokaże się żywa...
otrzyma ułaskawienie. Ty również je otrzymasz...
ale pośmiertnie.
A więc w tym tkwi haczyk.
Żołnierze Taka...
postrzelili Alaka.
Był bliski śmierci.
Daję ci szansę na zabicie Taka,
na ocalenie Defiance, na ocalenie twego syna i wnuka.
Pomożesz nam?
Jestem z ciebie taki dumny.
Mam nadzieję, że uda mi się tobie dorównać.
Zobaczyłem to, co musiałem.
Chodźmy.
Przeszedł.
Włącz sieć z powrotem.
- Ktoś tu idzie. - Poślij mu kulkę w łeb.
To chyba Datak Tarr.
Co?
Niemożliwe.
Mamy go zastrzelić?
Zaciekawił mnie.
Przynajmniej go nie zastrzelili.
Czysty.
- Witaj w domu, kochasiu. - Nie mam pewności, ale chyba wszedł.
Wysadź sieć.
Wysadzam sieć.
Cząsteczki osiągną masę krytyczną za cztery minuty.
Ostatnio wyglądasz jak ktoś z klasy robotniczej, co nie?
Koja wstydu zrównuje wszystkich.
Jakąż to parodię ceremonii wstydu praktykuje się w Defiance?
Jakimś cudem wciąż masz ręce i nogi.
Zdjęli mnie z koi i przysłali tu z warunkami kapitulacji.
Dlaczego ciebie?
Uznali, że zabijesz każdego, kto spróbuje tu przyjść.
- Zdziwiłem się, że tak nie jest. - Uznaj mnie za sentymentalnego głupka.
Gówno, a nie warunki. Nie zamierzam się wycofywać.
Nie zamierzam oddawać zakładnika, ani z nimi negocjować.
Wracaj i powiedz Amandzie, że jej jedyna szansa to wyłączenie sieci.
Co ty tu jeszcze robisz? Zmykaj.
Chciałbym tu zostać.
Porwałem twojego syna. Zbiłem do utraty przytomności.
Przeze mnie trafiłeś na koję wstydu.
Jeśli pozwolę ci tu zostać, zabijesz mnie przy pierwszej okazji.
Zaiste jesteś tak przebiegły, jak o tobie mówią.
Ale przysięgam, generale...
że los mnie złamał.
Przychodzę do ciebie, bo potrzebuję pomocy.
Jasne, lubię pokorę.
Bardzo mnie ona cieszy.
Ale nie mogę sobie pozwolić na ryzyko,
gdy zwycięstwo jest tak blisko.
Czy mogę udowodnić ci moją lojalność?
Będzie mi potrzebne moje elektroostrze.
Mam cię uzbroić?
Chyba nie rozumiem tego żartu.
Walczę o swoje życie, generale.
Nie jest mi do śmiechu.
Ty...
wiesz, jak mnie podejść.
Pilnujcie go.
Koja wstydu pozbawiłaby mnie wszystkich czterech kończyn.
Oszczędziłeś mi tego losu.
Moje ciało należy do ciebie.
Włącznie z moją lewą ręką.
Cholera!
Jak w filmie o gangsterach!
Jestem pod wrażeniem!
- Chyba go przyjmiemy, co? - Tak!
Oczywiście, na razie na próbę.
Dziękuję, Favi Tak.
Czy mogę na chwilę odejść?
- Ten ból jest nie do zniesienia. - Aha, jasne.
Tylko nie odchodź za daleko.
O mój Boże! Szalony ten umarlak, co nie?
To musi trafić do naszej kolekcji, nie?
Chwila moment.
Coś tutaj jest w środku.
O cholera.
Tekst polski: Joanna Kaniewska